Pokaż spis treści Ukryj spis treści
Za kilka dni pożegnamy jedną z ikon Bieszczadów — 2 lipca 2026 r. zmarł Henryk Victorini, jeden z pierwszych powojennych osadników nad Jeziorem Solińskim. Jego odejście oznacza dla regionu utratę żywej pamięci o znikających wsiach i przemianach, które ukształtowały współczesne Bieszczady.
Dlaczego to ma znaczenie teraz
Victorini był nie tylko mieszkańcem — przez dekady pełnił rolę strażnika lokalnej historii. Jego życie łączy losy przedwojennych społeczności, powojennych przesiedleń i budowy zapory, której efekt wciąż widać w krajobrazie i pamięci mieszkańców.
Viki Gabor: ślub stoi pod znakiem zapytania, bliscy wstrzymują decyzję
14-latek zatrzymany w Kołobrzegu za kierownicą auta rodziców: mówi, że nie pił
Informację o śmierci podały lokalne media; na razie nie ogłoszono daty pogrzebu.
Krótki życiorys i symbolika
Do Bieszczadów przybył w 1956 roku, gdy region dopiero podnosił się po wojennych przemianach. Szybko stał się rozpoznawalny dzięki prowadzonej przez siebie stacji turystycznej w dawnej wsi Sokole, gdzie gospodarował w odrestaurowanym pałacyku — a później w domu zbudowanym z materiałów po rozebranego obiektu. Ten dom do dziś uchodzi za jedyny materialny ślad nieistniejącej wsi.
Przez lata jego nazwisko weszło do lokalnej topografii: jedna z zatok Jeziora Solińskiego została nazwana Zatoką Victoriniego.
Kluczowe fakty
- Data śmierci: 2 lipca 2026 r.
- Rok przybycia do Bieszczad: 1956
- Miejsce działalności: dawna wieś Sokole, nad Jeziorem Solińskim
- Pamiątka po wsi: dom z materiałów pałacu — jedyny zachowany ślad zabudowy przed zalaniem
- Toponimia: Zatoka Victoriniego — wschodnia część jeziora
Dziedzictwo i pamięć
Victorini przez dekady przyciągał turystów, artystów i osoby zainteresowane historią Bieszczadów. Okolice zatoki, która nosi jego nazwisko, były miejscem spotkań twórców z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, a także — przez pewien czas — plaży naturystów.
Jednak krajobraz pamięci jest tu złożony. W 2000 r. na jednej z plaż odnaleziono fragmenty nagrobków i ludzkie szczątki — prawdopodobnie przemieszczone z dawnego cmentarza, z którego zwarty teren przeszedł pod wodę po zalaniu Doliny Solinki. To przypomnienie, że turystyczna idyllę przecina historia przesiedleń i strat.
Co może się zmienić po jego odejściu
Póki żył, Victorini był jednym z ostatnich bezpośrednich łączników z przedzalewową rzeczywistością tego zakątka. Jego śmierć może przyspieszyć decyzje dotyczące lokalnej pamięci: od katalogowania reliktów po rozmowy o konserwacji i upamiętnieniu zatopionych miejscowości.
W praktyce oznacza to większe znaczenie dla muzealnictwa regionalnego, inicjatyw dokumentujących historię i ewentualnych planów zachowania fizycznych pamiątek. Dla turystów i mieszkańców to sygnał, że kolejna „żywa” opowieść o Bieszczadach dobiega końca.
Informację o śmierci potwierdził portal wbieszczady.pl.
